^{پیرمردی صبح زود از خانه اش خارج شد. در راه با یک ماشین  تصادف  کرد و آسیب دید . عابرانی که رد می شدند به سرعت او را به اولین درمانگاه رساندند.
 پرستاران ابتدا زخمهای پیرمرد را پانسمان کردند. سپس به او   گفتند: "باید ازت عکسبرداری بشه تا جائی از بدنت آسیب و شکستگی ندیده باشه ".
  پیرمرد غمگین شد، گفت عجله دارد و نیازی به عکسبرداری  نیست .
 پرستاران از او دلیل عجله اش را پرسیدند .
 زنم در خانه سالمندان است. هر صبح آنجا می روم و صبحانه را با او می خورم. نمی خواهم دیر شود!
 پرستاری به او گفت: خودمان به او خبر می دهیم. پیرمرد با اندوه گفت: خیلی متأسفم. او آلزایمر دارد. چیزی را متوجه نخواهد شد! حتی مرا هم نمی شناسد !
 پرستار با حیرت گفت: وقتی که نمی داند شما چه کسی هستید، چرا هر روز صبح برای صرف صبحانه پیش او می روید؟
پیرمرد با صدایی گرفته ، به آرامی گفت: اما من که می دانم او چه کسی است …!}